2-21 تمرین باوزنه و آمادگی قلبی – عروقی35
2-22 تمرین باوزنه و ترکیب بدنی36
2-23تمرین مقاومتی و انعطاف پذیری36
2-24 زنان و تمرین باوزنه36
2-25 پیشینه تحقیق37
2-26 تحقیقات خارجی41
3-1مقدمه45
3-2روش تحقیق45
3-3 جامعه آماری45
3-4 حجم نمونه45
3-5 متغیر های تحقیق45
3-6ابزار و روش اندازه گیری48
3-8 روش جمع آوری داده‌ها50
3-9 ملاحظات اخلاقی51
3-10 روش تجزیه و تحلیل داده‌ها51
4-1مقدمه54
4-2توصیف داده ها54
4-3مشخصات فردی شرکت‌کنندگان54
1-5 مقدمه64
2-5 خلاصه تحقیق64
3-5 نتایج تحقیق65
4-5 بحث و نتیجه گیری65
فهرست جداول
عنوان صفحه
جدول 4-1 اطلاعات فردی آزموندنی های سه گروه54
جدول 4-2 آزمون کولموگروف اسمیرنوف جهت بررسی طبیعی بودن داده ها55
جدول 4-3 : مقایسه میانگین توان انفجاری گروه های تجربی پلایومتریک و قدرتی باوزنه و کنترل56
جدول 4-3-1 : مقایسه توان انفجاری گروه های تجربی (پلایومتریک و قدرتی با وزنه) و کنترل در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از تی هم بسته56
جدول 4-4-1 : مقایسه چابکی گروه های تجربی (پلایومتریک و قدرتی با وزنه) و کنترل در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از تی هم بسته58
جدول4-5 : مقایسه میانگین سرعت گروه های پلایومتریک و قدرتی باوزنه و کنترل58
جدول 4-5-1 : مقایسه سرعت گروه های تجربی (پلایومتریک و قدرتی با وزنه) و کنترل در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از تی هم بسته59
جدول 4-6 نتایج آزمون تحلیل واریانس یک سویه جهت مقایسه میانگین سه گروه60
جدول 4-7 نتایج آزمون تعقیبی شفه جهت مقایسه میانگین گروه ها61
فهرست اشکال
عنوان صفحه
شکل 1-2 اجزای انقباضی عضلات15
شکل 1-3 نحوه اجرای آزمون سارجنت49
چکیده
این تحقیق ، پژوهشی نیمه تجربی است که با هدف بررسی و مقایسه تأثیر تمرینات پلایومتریک و قدرتی با وزنه روی فاکتورهای آمادگی جسمانی تیم ملی کبدی مردان ایران انجام شد. آزمودنی های این پژوهش شامل سی(30) نفر از کبدی کاران نخبه بزرگسال در گروه سنی 26-18 سال که بطور تصادفی انتخاب و به سه گروه 10نفری شامل دو گروه تجربی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. از دو گروه تجربی یک گروه به انجام تمرینات پلایومتریک و گروه دیگر به انجام تمرینات با وزنه به مدت 8 هفته ، هفته ای 3 جلسه پرداختند .
برای تجریه و تحلیل آماری از نرم افزار spss انجام شد. برای تعیین تأثیر و مقایسه پیش آزمون و پس آزمون در هر دو گروه تجربی آزمون t همبسته استفاده شد. بررسی یافته های پژوهش نشان داد که بین میانگین توان، چابکی و سرعت در هر دو گروه پلایومتریک و قدرتی باوزنه پس از 8 هفته تمرینات در مقایسه با گروه کنترل، اختلاف معنی داری وجود داشته و موجب بهبود گردیده است. همچنین نتایج تحقیقات نشان داد که بین میانگین توان، چابکی و سرعت در هر دو گروه پلایومتریک و با وزنه به لحاظ اثربخشی تفاوت معنی داری وجود ندارد و هردو به یک میزان موجب بهبود فاکتورها شده اند.
واژه های کلیدی : تمرینات پلایومتریک ، تمرینات با وزنه ، نخبه، توان، چابکی، سرعت
فصل اول
کلیات تحقیق

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

1-1 مقدمه
امروزه با توجه به کیفیت زندگی و تندرستی که پیشرفت زیادی نسبت به گذشته داشته است تلاش برای ارتقاء تندرستی و پیشگیری از بیماری‌ها نیز از اولویت‌های ملی می باشد. نه تنها جوامع علمی و پزشکی، بلکه عامه مردم به طور روز افزون از اثر عمیق شیوه زندگی بر سلامت جسمانی و روانی و کیفیت زندگی آگاه شده‌اند. از آنجا که یگانه هدف برای تمام ملل زیستن توام با سلامتی و نشاط است. شاید بهتر باشد اساسی ترین گام از دوران کودکی و نو جوانی آغاز شود. بسیاری از مردم سلامتی را به عنوان نبود بیماری تعریف می کنند. این واقعیتی است که افراد سالم، افراد فاقد بیماری هستند. اما مفهوم سلامتی فراتر از آن است. سلامتی به مفهوم سرزندگی، قدرت و تندرستی جسم و روان است. شاید بهترین تعریف از سلامتی تعریف یونانی آن یعنی عقل سالم در بدن سالم است، باشد با این حال، سلامتی روانی، اجتماعی، محیطی و روحی اجزاء دیگری از سلامتی می باشند. اهمیت فعالیت بدنی به عنوان بخش مکمل یک زندگی سالم گسترش یافته، به علاوه شواهد علمی از فواید سلامت بخش تمرین و ورزش در حال افزایش است. فن آوری مدرن از میزان شغل‌ها کاسته و اکثر حرفه‌ها به نیروی مغزی بیشتر از توان جسمی تکیه می کند. کارهای روزمره نظیر چمن زنی نیز مکانیزه شده، رانندگی جای پیاده روی را گرفته و کارهایی که نیازمند یک ساعت کار جسمانی بود، اینک با فشار چند ثانیه ای یک دکمه با گرفتن یک شماره تلفن انجام می شود. در نتیجه این امر، زمان بیشتری برای فعالیت های اوقات فراغت باقی می ماند. اما متأسفانه بسیاری از افراد از فعالیت‌های بی تحرک مانند تماشای تلویزیون و… در اوقات فراغت خود استفاده می کنند. اگرچه بدن انسان برای حرکت و انجام فعالیت‌های جسمانی سخت طراحی شده است. ولی ورزش هنوز به عنوان بخشی از شیوه معمولی زندگی در نیامده است (پارسا 1377).
کسب دانش و اطلاعات عمومی درباره فعالیت های جسمانی یکی از مهمترین انگیزه های داخلی برای شرکت در فعالیت های جسمانی است. کسانی که با فعالیت‌های جسمانی آشنا هستند، ارزش آن را بیشتر درک می کنند. چنین افرادی شرکت در برنامه های فعالیت جسمانی را در برنامه زندگی خود در تمام عمر در نظر می گیرند و حتی برخی این برنامه‌ها را با توجه به اطلاعات خود برنامه ریزی و ارزشیابی می کنند. به دلیل پیشرفت صنعت و زندگی ماشینی، فعالیت جسمانی روزمره شدیدا کاهش یافته است و به منظور جبران این زندگی بی تحرک، فعالیت جسمانی مربوط به بازی و تفریح و در نتیجه فعالیت‌های مرتبط با تندرستی توسعه یافتند. زندگی امروزی مجال استفاده از فعالیت‌های جسمانی طبیعی که در اعصار گذشته وجود داشت را نمی دهد. برای مثال در ایران باستان در اوایل امپراتوری رم، تمرینات جسمانی برای سربازان ضروری و اجباری بود و برنامه‌های جسمانی در جهت بالا بردن آمادگی نظامی و بنیه دفاعی انجام می شد. همانطور که اشاره شد، برنامه و روش تمرین عامل مهمی در بهبود عملکرد‌های جسمانی و مهارت های ورزشی است بطور کلی اجزای آمادگی جسمانی مرتبط با تندرستی شامل قدرت عضلانی، استقامت عضلانی، استقامت قلبی تنفسی، انعطاف پذیری و ترکیب بدن و اجزای آمادگی جسمانی مربوط به اجزای مهارت شامل زمان عکس العمل، سرعت، تعادل، چابکی، هماهنگی و توان می باشد. در بین روش های مختلف تمرینی پلایومتریک یک شیوه تمرینی است که بسیاری از ورزشکاران برای افزایش قدرت و یا توان انفجاری از آن استفاده می کنند(شایگان1392).
بدیهی است پیشرفت و بهبود رکوردها، تکنیک و تاکتیک های ورزشی و روند صعودی پیشرفت ابعاد مختلف رشته های ورزشی، نشانه گسترش و توسعه زیربنای علمی و جامعه علمی و روشهای مربیگری بوده است .از این رو،نیل حرکت به سوی رشته های قهرمانی و حرفه ای شدن بیشتر شده است و هر کسی به هر دلیل و هدفی ممکن است در یک فعالیت ورزشی و برنامه تمرینی شرکت کند. اما با توجه به این مسله که استعداد ورزشی یکی از مهم ترین عوامل دستیابی به سطح بالای عملکرد ورزشی است، شکوفایی استعدادورزشکاران توسط مربیان باتاکیدبراصول علمی ورزشی اهمیت بسزائی دارد. از این رو ضمن شناخت این استعدادها باید به شیوه ای صحیح آن را رشد و توسعه داد. معمولا متخصصین ورزش معتقدند که برای دستیابی به سطح بالای عملکرد ورزشی باید ضمن شناخت ورزشی، با روش های مختلف تمرین به توسعه سطح عملکرد و آمادگی افراد پرداخته شود. به بیان دیگر، یافته های علمی در این زمینه در تنظیم و اجرای برنامه های تمرینی قهرمانان ورزشی نقش مهمی را بر عهده داشته است. تمرینات ورزشی اصولا موجب افزایش توانایی حرکتی انسان می شود. این تمرینات گستره زیادی پیدا کرده است و هدف از این تمرینات به طور خلاصه دستیابی به قهرمانی، و برتر بودن در مسابقات و رشته های ورزشی می باشد. از جمله این شیوه های تمرینی که دیری از آن نمی گذرد استفاده از تمرینات پلایومتریک می باشد.
1 – 2 بیان مسله
امروزه پیشرفت وبهبود در رکوردها ، مهارتها ، تکنیکها و تاکتیک های ورزشی در یک صد سال اخیر نشانه ی گسترش و بسط زیربنای علمی و دانش محققین و مربیان ورزش بوده است . یافته های علمی در این زمینه در تنظیم واجرای برنامه های تمرینی قهرمانان ورزش نقش مهمی را بر عهده داشته اند . صرف نظر از عوامل وراثتی که سهم تعیین کننده ای در عملکرد ورزشی دارند ، عامل مهم دیگری که در این پیشرفت بسیار مؤثر است برنامه و روش تمرینات است. (کرباسی 1378)
روشهای تمرینی متفاوتی برای توسعه عوامل درگیر در آمادگی جسمانی ورزشکاران در رشته های مختلف ورزشی بکار گرفته شده است . سالهاست که تمرینات با وزنه ، با روشهای متنوعی که توسط محققین و متخصصین علوم تربیت بدنی و ورزش ارائه شده است مورد توجه مربیان و ورزشکاران علاقه مند قرار گرفته است . در سالهای اخیر و با پیشرفت علوم ورزشی و تربیت بدنی ، روشهای نوینی ارائه گردیده که با وجود هزینه های کمتر و صرف وقت کم و زیانهای احتمالی کمتر ، نتایج بسیار خوبی بر مجموعه توانائیهای ورزشکاران داشته است . از میان این روشها ، تمرینات پلایومتریک ، که ترجیحاً بدون وزنه و با استفاده از پرشهای حساب شده از ارتفاع کم انجام می شود و تنها از وزن بدن که در هنگام پرش ، اضافه بار لازم را برای افزایش فشار مناسب ایجاد میکند ، کمک میگیرد ، مورد توجه قرار گرفته است . هر یک از روشها با توجه به نیاز به وسایل مربوطه و تاثیرات مفید و احیاناً آزمایشهایی که برای ورزشکاران داشته کاربردهای متفاوتی در توسعه توانائیهای ورزشکاران رشته های مختلف داشته است. (کرباسی 1378)
برای تعیین دقیق دامنه تاثیرات این نوع تمرینات بر فاکتورهای مختلف آمادگیهای جسمانی ورزشکاران و بکارگیری حساب شده آنها ، اطلاعات کمی در دست میباشد . این نوع تمرینات بیشتر برای ورزشکاران رشته های پرشی و سرعتی بکار گرفته شده است و با توجه به مهارتها و توانائیهای سرعتی و کوتاه مدت می باشد . چنانچه علمای تربیت بدنی ، این تمرینات را پلی می دانند که شکاف بین قدرت و توان را می پوشاند و قابلیت انفجاری انتقال وزن از یک پا به پای دیگر را که برای سرعت لازم است بهبود می بخشد و بیشتر در توسعه مهارتهایی مانند : ضربات فورهند و بک هند تنیس و یا انواع پرتابها و پرشها و شوت زدن ها بکار گرفته می شود . اما با توجه به یافته های تحقیقات اخیر و همچنین بررسیهای دقیقتر و وسیعتر می توان ضمن کاهش زیانهای احتمالی آن ، بر میزان فواید و تاثیرات این نوع تمرینات افزوده و چگونگی اجرای بهتر آنان را مشخص نمود.سرعت و توان انفجاری در بسیاری از ورزش ها مانند دوومیدانی ، ژیمناستیک و برخی از ورزش های گروهی نقش تعیین کننده دارد . یکی از روش های جدید و مؤثر برای افزایش این متغیرها همانطور که گفته شد تمرین های پلایومتریک است . علاوه بر آن محققین معتقدند فقط نه تنها قدرت وسیله ای برای تسهیل اجرا است، بلکه به عنوان عامل مؤثر در کاهش آسیب های جسمانی در انجام فعالیت های ورزشی نیز به شمار می آید . مطالعات فراوانی نشان داده است که با اجرای تمرینات پلایومتریک و تمرینات با وزنه می توان برخی از فاکتورهای مربوط به آمادگی جسمانی بخصوص توان انفجاری پا را تا حد قابل توجهی افزایش داد(دربهانی 1392)
لاندر و همکارانش در سال 1989 تأثیر تمرین های با وزنه را روی متغیرهای قدرت و توان مورد بررسی قرار دادند . آنها 49 آزمودنی مبتدی را به مدت 8 هفته تمرین دادند . نتایج نشان داد که اختلاف معنی داری بین پیش آزمون و پس آزمون پرش عمودی و قدرت ایزومتریکی مشاهده شد . پرش عمودی به میزان زیادی افزایش یافت . نتایج تحقیق گویای آن است که برنامه های تمرینی کوتاه مدت با وزنه به طور معنی داری توان و قدرت را افزایش می دهد. بویر ، تایو و باراز ( 1990 ) پژوهشی را در زمینه تأثیر انواع تمرین بر بهبود توان پایین تنه انجام دادند . هدف این تحقیق مطالعه تأثیر ده هفته برنامه تمرینی مقاومتی و پلایومتریک بر توان پایین تنه بود . نتایج اختلاف معنی داری را بین گروه های تجربی نشان داد . هر چند در گروه تجربی افزایش میزان توان اختلاف معنی داری را نشان داد . با این وجود محقق در نتیجه گیری از تحقیق خود خاطر نشان کرد ، که افزایش مشابه در توان پایین تنه ممکن است در اثر انواع برنامه تمرینی مقاومتی و پلایومتریک صورت گیرد.
محققین پژوهش خود را به منظور آگاهی عمیق تر،برای سازگاری نسبت به تمرینات با وزنه و پلایومتریک انجام دادند.آزمودنی ها به سه دسته اول تمرینات پلایومتریک ، گروه دوم تمرینات با وزنه را انجام دادند و گروه سوم به عنوان گروه کنترل تقسیم شدند . گروه های تجربی به مدت هشت هفته تمرینات پلایومتریک و نیز تمرین با وزنه را انجام دادند. آزمون ها که شامل یک سری تست های کانسنتریک و اکسنتریک بود ، مورد استفاده قرار گرفت این آزمون ها شامل پرش عمودی و حداکثر اسکات بود. (وارن 1993)
این محققین اظهار داشتند،که تمرینات پلایومتریک نیز مانند سایر روش های تمرینی موجب سازگاری های مختلف از جمله تسهیل در کار عضلانی می شود.همچنین این تمرینات بطور معنی داری سرعت نیروی تولیدی اکسنتریکی پاها را افزایش می دهد و تمرین با وزنه نیروی عملکرد کانسنتریک راافزایش می دهد.
غلامرضا پارسا در سال1377،پژوهشی تحت عنوان بررسی و مقایسه تأثیر دو روش تمرینی پلایومتریک و تمرین با وزنه روی پرش عمودی ورزشکاران رشته والیبال انجام داد.در این تحقیق 45 نفر بازیکن والیبال در سه گروه 15 نفری قرار گرفتند که دو گروه به عنوان گروه تجربی و یک گروه به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند.گروه اول علاوه بر تمرینات والیبال،تمرینات پلایومتریک که شامل تمرینات پرش درجا ، پرش از روی مانع و پرش عمقی بود، را انجام می دادند.گروه دوم علاوه بر تمرینات والیبال ، تمرینات با وزنه که شامل اسکات نیمه ، لیفت مرده و بلند شدن روی پنجه پا بود را انجام می دادند.گروه سوم که گروه کنترل بودند 2 جلسه در هفته تمرین معمولی والیبال را انجام می دادند . نتیجه تحقیق بعد از هشت هفته تمرین نشان داد که هر دو روش تمرینی پلایومتریک و تمرینات با وزنه موجب افزایش پرش عمودی ورزشکاران می شود و تفاوت معنی داری بین دو گروه تجربی دیده نشده است.
با داشتن اطلاعاتی از توانائی های فیزیولوژیکی و مکانیزم های عصبی – عضلانی می توان برنامه های بهتری برای ورزشکاران به ویژه قهرمانان طراحی نمود و راه کارهای لازم را به مربیان ارائه داد تا با کاربرد صحیح آنها به نتیجه مطلوب نائل شوند .با برنامه ریزی های دقیق و علمی می توان وقت و هزینه ای که جهت پرورش و آماده سازی هر ورزشکار صرف می شود را کاهش دهد در همین راستا در این تحقیق در پی پاسخ به این سوال هستیم که هشت هفته تمرینات پلایومتریک در مقایسه با هشت هفته تمرینات قدرتی با وزنه چه تاثیری بر روی فاکتورهای آمادگی جسمانی تیم ملی مردان کبدی ایران دارد و یا کدام یک از این تمرینات می تواند بیشترین اثر بخشی را بعد از هشت هفته تمرین روی این فاکتورها داشته باشد؟
1-3ضرورت انجام تحقیق
در دنیای امروزی که علوم مربوط به انسان و ابعاد وجودی او روز به روز در حال پیشرفت وترقی است. دست اندرکاران امر تربیت بدنی و ورزش نیز از یافته های علوم تربیت بدنی بویژه برای تقویت ورزش قهرمانی سود برده و هرروز روشهای نوین تمرینی را برای ورزشکاران بکار می بندند. از آنجایی که بکارگیری این روشها و شیوه های تمرینی نیازمند اطلاع و آگاهی از تاثیر نوع فعالیت ورزشی بر فیزیک و عملکرد بدن و توان فیزیولوژیکی ومکانیسم های عصبی-عضلانی در رشته های ورزشی مربوط می باشد، لذا ضروریست که مطالعاتی از یک برنامه علمی تمرینی باتکیه بر ویژگیهای بدنی و فیزیولوژیکی ورزشکار و نوع عملکردآن در ورزش انجام گیرد. (کرباسی1378)
ورزشکاران تمامی تیمهای ورزشی،اعم از رشته های انفرادی یا گروهی،به دوره های خاص آمادگی جسمانی و هر رشته ورزشی به نسبتهای متفاوتی از قدرت، استقامت عمومی، توان ،چابکی، سرعت و دیگر فاکتورهای جسمانی نیاز دارد.خصوصاً در ایام نزدیک به مسابقات این ارزشها فراتر رفته و ارائه برنامه هایی که در کوتاه مدت و با حداقل هزینه و بدون زیان، بتواند ورزشکاران را ضمن حفظ آمادگی به فرم ایده آل نزدیکترکند بسیاراهمیت دارد. (صالح زاده1377)
روش تمرینی پلایومتریک به خاطر نوپائی آن خصوصاً در کشور، نیاز به بررسی های دقیق تر و ارزشیابی کاربردهای آن و تعیین حدود تاثیرات آن بر روی فاکتورهای متفاوت آمادگیهای جسمانی دارد . تحقیقاتی که در کشور در این رابطه انجام گردیده بسیار ناچیز است و تنها فاکتورهای محدودی را ارزشیابی نموده است. در نتیجه با توجه به خلاء های موجود،در این تحقیق سعی شده تا در سطح گسترده تر و با استفاده از یافته های قبلی ،خصوصاً در تحقیقاتی که طی دهه اخیر در خارج از کشور به دست آمده است ، بررسی های دقیق انجام گیرد . امید است بدینوسیله راهکارهایی مفید و باصرفه در اختیار مربیان ورزش و خصوصاً معلمین محترم آموزشگاهها و ورزشکاران علاقه مند قرار گیرد.
باتوجه به پیشرفت ورزش کبدی درسالهای اخیر در کشورمان و کسب عناوین متعدد قهرمانی در مسابقات بین المللی همچنین نهادینه شدن این رشته ورزشی در مدارس وقرار گرفتن در مسیر پیشرفت می بایست علمی تر و دقیق تر به متدهای تمرینی این رشته ورزشی پرداخت از این رو انجام تحقیقات متعدد جهت دستیابی به نتایج مفید و موثر در زمینه طراحی تمرینات مناسبی که باعث پیشرفت مهارتهای ورزشی درکوتاه ترین زمان ممکن می شود جهت ارایه به مربیان و ورزشکاران امری مهم و ضروریست که مارا مجاب به انجام این تحقیق می نماید و اهمیت این موضوع را روشن می سازد. (کرباسی1378).
1-4اهداف تحقیق
1-4-1 هدف کلی تحقیق
‏ بررسی مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات پلایومتریک و قدرتی با وزنه بر روی فاکتورهای آمادگی جسمانی تیم ملی مردان کبدی ایران
1-4-2 اهداف اختصاصی
1- بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات پلایومتریک و قدرتی با وزنه برروی توان انفجاری کبدی کاران مرد تیم ملی ایران.
2- بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات پلایومتریک و قدرتی با وزنه بر روی چابکی کبدی کاران مرد تیم ملی ایران.
3- بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات پلایومتریک و قدرتی با وزنه بر روی سرعت کبدی کاران مرد تیم ملی ایران.
1-5 فرضیه های تحقیق
1- بین تاثیر هشت هفته تمرین پلایومتریک و قدرتی با وزنه برروی توان انفجاری مردان تیم ملی کبدی ایران تفاوت معنی داری وجود ندارد.
2- بین تاثیر هشت هفته تمرین پلایومتریک و قدرتی با وزنه برروی چابکی مردان تیم ملی کبدی ایران تفاوت معنی داری وجود ندارد.
3- بین تاثیر هشت هفته تمرین پلایومتریک و قدرتی با وزنه برروی سرعت مردان تیم ملی کبدی ایران تفاوت معنی داری وجود ندارد.
محدودیتهای تحقیق
کنترل شرایط روحی و خانوادگی شرکت‌کنندگان در این پژوهش برای پژوهشگر میسر نیست.
کنترل ویژگی های وراثتی و استعدادهای ذاتی شرکت‌کنندگان امکان پذیر نیست.
کنترل موقعیت اقتصادی و اجتماعی شرکت‌کنندگان و همچنین سطح فرهنگ خانواده که می تواند فرد را به ورود در فعالیت‌های موثر بر توان، تعادل و سرعت هدایت و یا منع کند، خارج از کنترل پژوهشگر است.
1-6 تعریف واژه ها و اصطلاحات کاربردی
تمرینات پلایومتریک : به آن دسته ار تمریناتی گفته می شود که از طریق انقباضات پرقدرت عضلانی در پاسخ به یک بار کاری یا کشش پویا و سریع عضلات درگیر انجام می شود . یا بعبارتی دیگر تمریناتی است که عضلات را قادر می سازد در کوتاهترین زمان ممکن حداکثر قدرت را اعمال کند.(پارسا 1377)
تمرینات قدرتی با وزنه: یکی از روشهای موثر افزایش قدرت ، تمرینات با وزنه میباشد که با توجه به نوع انقباض عضله به سه روش انجام می گردد. و برای تمرین از وزنه های معمولی و یا دستگاههای چند کاره استفاده می شود که در این تحقیق از دستگاه های بدنسازی استفاده شده است.
تعریف مفهومی توان: کار انجام شده در واحد زمان را توان گویند. (دربهانی 1392)
تعریف عملیاتی توان: توان آزمودنی‌ها در این تحقیق در اندام تحتانی بوسیله پرش عمودی (تست سارجنت) و فرمول لوئیس مورد ارزیابی قرار می گیرد.
تعریف مفهومی سرعت: در علم مکانیک یک کمیت برداری است که اشاره به تغییر موقعیت جسم دارد. به نسبت جابه جایی به زمان طی شدن جابه جایی سرعت گویند. (صادقی 1385)
تعریف عملیاتی سرعت: میانگین تندیv یک جسم که در حال پیمودن مسافتی D در مدت زمان T می باشد.
تعریف مفهومی چابکی: قابلیت تغییر مسیر حرکت، تغییر وضعیت بدن و یا هر دوی آنها و داشتن عکس العملهای مناسب که در حداقل زمان و با مهارت، دقت، تعادل و سرعت انجام می شود را چابکی گویند. (شایگان 1392)
تعریف عملیاتی چابکی: چابکی آزمودنی‌ها در این پژوهش بوسیله آزمون 9*4 متر یعنی دویدن 4 بار پیاپی در مسافت 9 متر مورد ارزیابی قرار می گیرد.

فصل دوم
ادبیات پیشینه تحقیق
2-1مقدمه و مبانی نظری تحقیق
فصل دوم در دو بخش مبانی نظری و پیشینه تحقیق ارائه خواهد شد. با توجه به موضوع تحقیق در بخش مبانی نظری مطالبی در مورد تمرینات پلیومتریک، عملکرد و تمرینات قدرتی با وزنه و فاکتورهای آمادگی جسمانی بیان خواهد شد. در بخش دوم نیز تحقیقات انجام شده در حیطه موضوع تحقیق ارائه خواهد شد. ضروری است اشاره شود در این پژوهش سعی شده تا نزدیک ترین تحقیقات در این زمینه گزارش شود.
2-2 تمرینات پلایومتریک
کلمه پلیومتریک از واژه یونانی پلیتین1و متریک2تشکیل شده است که پلیتین به معنای افزایش دادن و متریک به معنای اندازه گیری می باشد و کل واژه به معنای افزایش قابل اندازه گیری می باشد. همچنین گفته می شود از لغت پلایو 3 به معنای بیشتر نیز استفاده می شود.(پیرانی 1372).
تمرینات پلایومتریک خصوصا در بین ورزشکاران از جمله تمرینات پر طرفدار محسوب می‌شوند. تعاریف گوناگون با محتوای یکسانی برای تمرینات پلایومتریک ارائه شده است.پلایومتریک پلی است که قدرت و سرعت را به هم پیوند می دهد و توان انفجاری4 عضلات را بالا می برد. پلایومتریک تمرینی است که عضله را قادر می سازد تا در کوتاه‌ترین زمان ممکن به حداکثر قدرت خود برسد .تمرین پلایومتریک تمرینی است که در آن ورزشکار نیروی جاذبه را به صورت انرژی در عضلات ذخیره می کند بلافاصله بعد از ذخیره سازی انرژی کار واکنش مثبت و با استفاده از ویژگی الاستیک عضله به منظور ایجاد انرژی جنبشی صورت می گیرد (دونالد چو 2004).
بنابراین هدف از تمرینات پلایومتریک همانگونه که از تعاریف بر می آید افزایش میزان تحریک پذیری سیستم عصبی به منظور بالا بردن قابلیت واکنش سیستم عصبی- عضلانی می باشد. تمرینات پلایومتریک عموما در بین ورزشکاران برای افزایش توان و قدرت عضلات به کار می رود. پلایومتریک شامل یک کشش که عضله را به یک انقباض برون گرا وا می دارد و بلافاصله بعد از آن یک انقباض درون گرا در عضله می باشد. انرژی ذخیره شده که به واسطه انقباض اسنتریک در عضله و بافت های نرم به وجود آمده در افزایش انقباض کانسنتریک موثر است(پیرانی 1372).
2-3تاریخچه پلایومتریک
در یونان باستان مربیان و ورزشکاران به دنبال متد و تکنیک‌هایی برای افزایش قدرت و سرعت بودند و شاید بتوان تمرینات پلایومتریک را به آنها نسبت داد. تاریخچه معاصر تمرینات پلایومتریک مختصر است. شناخت این نوع تمرینات به عنوان تکنیکی مفید در افزایش توان به موفقیت هایی که ورزشکاران روسیه در دو و میدانی در دهه 1960 بدست آوردند بر می گردد. در حقیقت این تمرینات یک روش تمرینی ویژه و نوین انحصاری در روسیه نبود. آنچه نو و جدید بود واژه پلایومتریک بود که اولین بار در اواخر دهه 1960 در ادبیات مربیگری ظاهر شد. بنیانگذار تمرینات پلایومتریک مربی معروف روسی یوری ورخوشانسکی می باشد وی پرش عمقی را تجربه کرد و تکنیک شوک را به عنوان تکنیک اساسی برای افزایش توان انفجاری معرفی کرد. فرضیه ورخوشانسکی در مورد پلایومتریک این است که تمرینات پلایومتریک به توسعه کل سیستم عصبی عضلانی نه فقط بافت های عضلانی برای اجرای حرکات انفجاری منجر می شود. بیش از آن به عنوان تمرینات پرشی نامگذاری شده بود و این نام بدون توجه به نتایج و اصول کاربرد آن سال های متمادی در سراسر دنیا مورد استفاده قرار گرفته بود در دهه 1960 موفقیت پرنده های سه گام و ارتفاع روسیه باعث شد علاقه مندی به این نوع از تمرینات بیشتر شود. بسیاری از قهرمانان المپیک پیشرفت‌های خود را مدیون انجام این روش تمرینی می دانند که از میان آنها برزوف5 روسی برنده مدال طلای دو 100 متر المپیک 1972، ژوزف اشمیت6 برنده دو مدال طلای المپیک 1960 و 1964 در پرش سه گام، یا نیس لوسیس برنده مدال طلای پرتاب نیزه المپیک 1968 و دیگران را می توان نام برد (پارسا1377).

کاربرد هر یک از روشهای تمرینی با توجه به نیاز به وسایل مربوطه و تاثیرات مفید و احیاناً نتایجی که بر روی توسعه توانیهای ورزشکاران دارد متفاوت است لیکن در سال‌های اخیر و با پیشرفت علوم ورزشی و تربیت بدنی، روش‌های نوینی ارائه گردیده که با وجود هزینه‌های کمتر و صرف وقت کم و زیانهای احتمالی کمتر، نتایج بسیار خوبی بر مجموعه توانائی‌های ورزشکاران داشته است. از میان این روش‌ها، تمرینات پلایومتریک، که ترجیحاً بدون وزنه و با استفاده از پرشهای حساب شده از ارتفاع کم انجام می شود و تنها از وزن بدن که در هنگام پرش، اضافه بار لازم را برای افزایش فشار مناسب ایجاد میکند، کمک می گیرند مورد توجه قرار گرفته است (پیرانی 1372). لیکن برای تعیین دقیق دامنه تاثیرات این نوع تمرینات بر فاکتورهای مختلف بیومکانیکی افراد دارای هایپرموبیلیتی و بکارگیری حساب شده آنها، اطلاعات کمی در دست می باشد. این نوع تمرینات بیشتر برای ورزشکاران رشته‌های پرشی و سرعتی بکار گرفته شده است و با توجه به مهارت‌ها و توانایی‌ها سرعتی و کوتاه مدت می باشد. چنانچه علمای تربیت بدنی، این تمرینات را پلی می دانند که شکاف بین قدرت و توان را می پوشاند و قابلیت انفجاری انتقال وزن از یک پا به پای دیگر را که برای سرعت لازم است بهبود می بخشد بدن انسان دائم تحت تاثیر نیروهای خارجی و انقباضات عضلانی است این انقباضات به سه صورت درونگرا یا برون گرا و یا ایزومتریک مورد استفاده قرار می گیرد در انقباض برون گرا هر نیروی خارجی که به عضله وارد می شود از نیروی تولیدی عضله بیشتر است و باعث افزایش طول عضله می شود که اصطلاحا به عنوان کار منفی معرفی می گردد.(پیرانی 1372).
2-4 بیو مکانیک پلایومتریک
خصوصیات مکانیکی عضله دارای دو جزء می باشد 1- بخش انقباضی 7 2- بخش الاستیک 8
این مدل توسط مک ماهون9 و همکارانش (1984) شورتن10 (1987) و والتر11 (1992) مطرح شده است.
شکل 1-2 اجزای انقباضی عضلات
اجزای مختلف عضلانی در ارتباط با انقباضات در تمرینات پلایومتریک (مطابق شکل 1-2):
اجزاء انقباضی یا CE: جزء فعال عضله بوده است و کانون انقباضی آن می باشد. جزء انقباضی در میوفیبریل‌ها در محل تشکیل پل عرضی فیلامنت‌های اکتین و میوزین قرار دارد و عامل ایجاد انقباض در عضله می باشد.
اجزای الاستیک: SEC و PEC که جزء پسیو بوده و در جذب و انتقال انرژی نقش دارند. اجزائ الاستیک نقش مهمی را در ثبات و پایداری به هنگام طویل شدن عضله به عهده دارد.
PEC در سارکومر ها و بافت های همبند عضله که شامل پری میوزیوم، اندومیوزیم و اپی میوزیم است یافت می شود. به هنگام افزایش طول در عضله، PEC با ایجاد یک نیروی مخالف مانع از دور شدن ساختارهای انقباضی از یکدیگر (در اثر نیرو های خارجی) می شوند. وقتی که اجزای انقباضی فعال هستند تاثیر PEC قابل اقماض می باشد.
SEC در ساختارهای تاندونی و پل‌های عرضی فیبرهای عضلانی واقع است از آنجا که این جزء با اجزای انقباضی به صورت سری قرار داده شده است به صورت یک فنر عمل می کند.
2-6 فازهای تمرینات در روش پلایومتریک
1) فاز اکسنتریک: فاز مغلوب 12، فاز منفی13، فاز جذب 14 مرحله ای است که در آن عضلات تحت تاثیر لود اکسنتریک یا استرچینگ قرار می‌گیرند.
2) فاز استهلاک 15: زمان مکث16، زمان اتصال 17 زمان بین فاز اکسنتریک و کانسنتریک فاز دوم با پریدن استهلاک، فاصله زمانی بین انقباض اکسنتریک و کوتاه شدن کانسنتریک عضله است یا به عبارت دیگر، یک تاخیر الکترومکانیکال بین انقباض کانسنتریک و اکسنتریک می باشد.
3) فاز کانسنتریک:فاز غالب18، فاز مثبت19، فاز پاسخ20، فاز انقباضی رفلکسی عضلات است که در آن عضلات بیشترین نیرو را در کمترین زمان تولید می‌کند.
ویکر21 و همکارانش دریافتند که بیشترین تنش تولید شده در روند ssc، در فاز اول درست قبل از انقباض کانسنتریک رخ می دهد. این چرخه وقتی بیشترین تاثیر را دارد که فاز استهلاک حداقل باشد (والدن و همکاران 2008).
بعد از تاخیر نزدیک به یک ثانیه، 55 درصد انرژی ذخیره شده از بین می رود و بعد از چهار ثانیه تاخیر، تقریبا تمامی انرژی ذخیره شده از بین می رود گفته می شود اگر فاصله بین انقباض اکسنتریک و کانسنتریک در حدود 0-0.9 ثانیه باشد انرژی ذخیره شده می تواند بازیافت شده و مورد استفاده قرار گیرد در غیر این صورت به صورت گرما از بین می رود (حسن نژاد 1378). همان طوری که قبلا نیز اشاره شد اساس تمرینات پلایومتریک را ssc تشکیل می دهد و ssc نیز از طریق رفلکس‌های پروپریوسپتیو عضلانی و خصوصیات الاستیک فیبر‌های عضلانی، ایجاد پاسخ انفجاری – واکنشی می نماید. میزان تاثیر این دو کاملا مشخص نشده است. اما بوسکو22 و همکارانش (1982) سهم بازیافت الاستیکی را 72 درصد و سهم استرچ را 28 درصد ذکر کرده اند. فوکوشی23 و همکارانش (1983) گزارش کردند که در پرش های متوالی اجزای الاستیک بالغ بر یک دوم تا دوسوم کل کار مثبت را تولید می کنند.

دسته بندی : پایان نامه ها

پاسخ دهید